"Życie w hospicjum" - najnowsza powieść Barbary Rosiek - to głęboka, poruszająca i prawdziwa książka o sensie życia, istnienia, przemijania, umierania. Bycia z drugim człowiekiem w chorobie, cierpieniu, bezgranicznym bólu bez nadziei na wyleczenie. Autorka pokazuje także bezmiar ludzkiej głupoty,
Anka Pióro to kontynuacja historii przedstawionej w Ćpunce i Skazanej. Pełna refleksji próba wniknięcia w istotę nałogu, cierpienia, samotności. Znalezienia przyczyn i motywów, które skłaniają do sięgnięcia po broń ostateczną - samounicestwienie.
Zapis codziennych zmagań z życiem i próba rozrachunku z brutalną przeszłoscią kobiety chorej na schizofrenię. Poruszająca historia człowieka, którego cierpienie i choroba psychiczna popychają ku samobójstwie.
"Czuję narastającą w sobie siłę.Wyszłam z raka duszy. Co za ulga!!!Nie neguję dotychczasowej twórczości. Jest piękna, tylko smutna.Jest w niej dużo zdrowych i pozytywnych myśli...."
Ale psychologia także przydaje się w życiu. Inaczej po prostu kończy się na pierwszej próbie samobójczej - skutecznej. BytamTAM. l jeszcze wróciłam. Dlaczego? Czas na zdjęcie maski. Pragnę już iść bardzo daleko, za horyzont, który nigdy się nie kończy. W Kosmos. To tylko pasja w ?zdobywaniu" słów.
BYŁAM MISTRZYNIĄ KAMUFLAŻU prawdziwa wolnośćl znowu walczę o życie twoje błękitno-zielone nie mam dla siebie Lęk przerasta wyobrażenie tym razem byłam mistrzynią kamuflażu w ciepłym źródle pragnę cię Sala nr 5 może mnie nie pokona tak sobie wisieć moja wina a nocą panie doktorze kto cierpi BYĆ
`Obsesja Baśki eR.` – najnowsza powieść Barbary Rosiek, w której autorka odkrywa przed czytelnikiem obszerne fragmenty dzienników, po wielu latach powraca do wydarzeń sprzed lat i rozprawia się z traumą z przeszłości. Pisanie tego tekstu może nadal mnie emocjonalnie rozwalić. Ale czuję, że znowu
"Skazana" - kontynuacja "Ćpunki" czyli dalsze losy Anki Pióro. Skazanej bez sądu, bez świadków, adwokatów. Skazanej na nałóg, chorobę, cierpienie, samotność i wreszcie skazanej na śmierć. Dostała wyrok, który odebrał jej wszystko - rodzinę, młodość, marzenia, plany. Proszę Wysokiego Sądu, w czym
Szczera i poruszająca rozmowa z Barbarą Rosiek, w której autorka słynnego Pamiętnika narkomanki odkrywa swoje wnętrze, bez znieczulenia pokazuje jaka jest naprawdę. Nie uchyla się od odpowiedzi na najtrudniejsze pytania o Jej traumy, tajemnice, marzenia. W książce można odnaleźć niepublikowane
"Podziwiam odwagę pisarki, która - naruszając mieszczańską obyczajowość - dzieli się bólem swojego istnienia. Wyrzuca myśli, jakie muszą szokować czytelnika nawykłego do obcowania z prozą fabularną i estetyzującą. Utwór B. Rosiek trudno nazwać powieścią. Jest to wiwisekcja świadomości człowieka
